رفتنش را دیدم ! به غبار آلودگی مرگ بود...

با اشک نشستنم،

از گریه گسستنم،

در خود شکستنم،

هرگز حدیث تازه ای نبود...اما این بار انگار آسمان نیز رنگ هجرت داشت...

نه ! نه ! ....فجایع هرگز روی کاغذ آرام نخواهند گرفت...

روزهای غرق اشک و خون و بی تابی توصیفی نخواهند داشت...

سکوت می کنم !! شاید صدای سکوتم دلت را لرزاند...!

 

                                                                                                      -سایه