سفر...
می روم خسته و افسرده و زار
سوی منزلگه ویرانه ی خویش
به خدا می برم از شهر شما
دل شوریده و دیوانه ی خویش...
می برم تا که درآن نقطه ی دور
شستشویش دهم از رنگ گناه
شستشویش دهم از لکه ی عشق
زین همه خواهش بیجا و تباه...
می برم تا ز تو دورش سازم
ز تو ای جلوه ی امید محال!
می برم زنده به گورش سازم
تا از این پس نکند یاد وصال...
ناله می لرزد، می رقصد اشک
آه بگذار که بگریزم من
ز تو ای چشمه ی جوشان گناه!
شاید آن به که بپرهیزم من...
عاقبت بند سفر پایم بست
می روم خنده به لب، خونین دل
می روم از دل من دست بدار
ای امید عبث بی حاصل...
- فروغ فرخزاد
+ نوشته شده در شنبه ۲۶ مرداد ۱۳۸۷ ساعت 2:4 توسط سایه (مائده اميني)
|
