تنها پیراهن تو...
تنها پيراهن تو مي داند ،
آنجا چگونه ،
لطيف ترين تكه ي آسمان خوابيده است !
تنها پيراهن تو لمس مي كند
حجم وسيع آرامش را !
تنها پيراهن تو بي نياز ترين است :
از بوييدن دشت هاي شقايق و لاله و عطر صنوبر و نعناي تازه !
كه هرگز ،
حتي هوس كاهگل هاي باران خورده ندارد !
تنها پيراهن تو ،
صميميت دقيقه ها را به دوش مي كشد
و نثر نثر
شعر آشنايي مي داند ، مي خواند ، مي فهمد....
شب ها ،
تنها پيراهن تو دريايي از بيكرانگي مي شود و مهرباني مي نوشد !
بامدادان ،
هياهوي گنجشك هاي بي تاب ِ از اين شاخه يه آن شاخه رفتن را گوش مي كند !
تنها پيراهن تو ،
چلچله را مي فهمد
و باغ ها را سر مي كشد...!
راستي...!
با همه ي آن حرف هاي سنگين ، با اينهمه نبودن و نماندن ،
با اين نهايت نخواستن ...
باري ،
لحظه اي ،
به اندازه ي فرصت يك سلام ،
مي شود پيراهنت باشم؟؟؟؟
-سایه