نفس کم می آورم این روزها،

اقیانوسی دارم از عشق ...

تلاش هایم ؛ تقلاهای خنده دار ِ ماهی کوچکی بر ساحلی دور از دریا !

بی نهایتی دارم از خستگی ، کلافگی ، مرگ تدریجی ...

کسی دراین شهر تاب می آورد که یک شب ، تنها یک شب ،

پناه این همه خستگی

این رنگ ِ مرگ ،

این مرگ ِ رنگ ،

یا اینهمه حس شکستن باشد؟؟!

کویری می خواهم ملتهب از اینهمه فریاد فرو خفته ی آن روزهایم ...

شانه ای بی دریغ ...

بی عشق ... بی شک ...

نفس کم می آورم این روزها...!

دوباره تو !
دوباره هر آنچه سوخت و خاكستر شد !

دوباره من ،

دوباره هرآنچه نماند و پرپر شد...!

دوباره تكرار همان خواهش خط خورده ،

دوباره حسرت آن نوازش مرده.

 

تنم طنين ضجه ي تنهايي ست

و رفتنم ،

براي اين ده ويران ،

بسان آبادي ست...

و مرگ لحظه هايم ،

چو جشن رويايي ست...

 

در اين سكوت شكسته ي خسته ،

كه من غريبانه ،‌

به خاك مي افتم ...

غمت مصرانه ،

                                كمر به قتل منو گريه ها بسته...

 

بنازم اين وفاي غمت !

رها نمي كندم...

زاين مرثيه ي هميشه در جريان

جدا نمي كندم...

 

دوباره بي قراري و گريه ،

دوباره باريدن ،

دوباره لحظه به لحظه ،

                بند بند

                                ز غصه پاشيدن...

 

چه دور بايد بود،

از اين هجوم خاطره .

 

در اين ره طولاني ، براي خنجر غم ،

صبور بايد بود...!

زتو ، زآن خنده هاي هستي بخش ،

چه دور بايد بود ...

بر اين همه دوري ،

صبور بايد بود...

 

                                                                                                              -سایه

رای گیری!!

برای شرکت در رای گیری  سایت بین المللی "چه کسی محبوب است " و رای دادن به "میر حسین موسوی "   اینجا   را کلیک کنید

***

برای شرکت در رای گیری  سایت بین المللی "چه کسی محبوب است " و رای دادن به "ابی"   اینجا  را کلیک کنید

 

عاشق نخواهم بود !!!

برای آنکه -روزگارانی- آرزو داشتم ، خواننده ی شعرم باشد: !

روزی این پوسیدگی ،

رها خواهدم کرد !

روزی ریشه خواهم کرد ،

شکوفه خواهم داد ،

سبز خواهم شد ...

روزی دستانم به آسمان خواهد رسید !

آن روز هرچه باشم ،

-به هر مسلکی، راهی یا شیو ه ای -

عاشق نخواهم بود !!!

                                                                                                                   -سایه

وایِ من اگر نیایی...

ای که رفته با خود دلی شکسته بردی
این چنین به توفان تن مرا سپردی
ای که مهر باطل زدی به دفتر من
بعد تو نیامد چه ها که بر سر من!

ای خدای عالم چگونه باورم بود
آنکه روزگاری پناه و یاورم بود
سایه اش نماند همیشه بر سر من                                                                                  
زیر لب بخندد به مرگ و پرپر من

رفتی و ندیدی که بی تو شکسته بال و خسته ام
رفتی و ندیدی که بی تو چگونه پرشکسته ام
رفتی و نهادی چه آسان دل مرا به زیر پا
رفتی و خیالت زمانی نمی کند مرا رها
ای به دل آشنا،
تا که هستم بیا،
وایِ من اگر نیایی....