من...

در ویرانه های این غم بی پایان

مات از همه ی آنچه اتفاق افتاده

به پهنای صورت رنگ پریده ام

                                      گريه مي كنم...

سكوت مرا مي درد

ومن چه بي آزار

كنار دريا دريا حرف نگفته

و بغض فروخته

محتاج به لمس دستاني كه هرگز مرا نخواست

                                                         جان مي دهم...

 

                                                                                                                                 -سایه