ابتدای همان جاده ام... !

همان که به ابدیت می پیوست...

یادت می آید؟!

همان که مسافرش شدی...

پیش از مرگ اقاقی ها برگرد...!

چراغ ها شکسته اند و من تنهام ...

بیا و بر باورهایم ببار...

      به حرمت این اشک های یکریز و سرشار...

                                                                                                         -سایه


پ.ن : ای کاش جای آرمیدن بودی/ یا این ره دور را رسیدن بودی...