گاهی دلم برای خودم تنگ می شود...

سرم را به راست و به چپ تكان مي دهم و سعي مي كنم فكر كنم كه سنگينيم نه روي فرش كه بر زانوهايي ست  از جنس زانوان مادرم... شكيلا مي خواند.. به راست ، ' تو خاموشي خونه خاموشه..' بغض مي كنم مثل هرشب.. به چپ  'بخواب كامشب پشت اين روزن ، شب كمين كرده رو بروي من'...

بغضم مي تركد... گرمم مي شود اما پتو رو جوري روي خودم كشيدم كه انگار تنها پناهگاه من همين گلبافت ِ مشكي و بنفش بوده، و هست...! به راست  'لالا لا آخرين كوكب ، لباس رويا بپوش امشب'... نه! به چپ نه ، مستقيم... با بالش صداي ضجه را خاموش مي كنم... مثل هرشب از بازي ِاشك با چشم هايم  عصبي مي شوم و دلم مي خواد با مشت ريپيد ديس سانگ رو آف كنم... 'از ستاره تا ستاره گريه كردم، از هميشه تا دوباره، گريه كردم'...

كمي بعد ، سكوت... مثل هرشب.. كدئين ها باز هم حماسه مي آفرينند!...